ในสมัยแรก ๆ มนุษย์รู้ว่า ไฟฟ้าเกิดจากปรากฏการณ์ ทางธรรมชาติ เช่น ฟ้าแลบ ฟ้าร้อง และฟ้าผ่านับเป็นเวลานาน   ที่มนุษย์ไม่สามารถให้คำอธิบายความเป็นไปที่แท้จริงของไฟฟ้าที่ดูเหมือนว่าวิ่งลงมาจากฟ้า และมีอำนาจในการทำลายได้ จนกระทั่งมนุษย์สามารถประดิษฐ์สายล่อฟ้าไว้ป้องกันฟ้าผ่าได้  
         ในเวลาต่อมา  2500 ปี ก่อนคริสต์ศักราช ชนพวกติวตัน ที่อาศัยอยู่แถบฝั่งแซมแลนด์ของทะเลบอลติก ในประเทศ รัสเซียตะวันออก ได้พบหินสีเหลืองชนิดหนึ่ง   ซึ่งเมื่อถูกแสงอาทิตย์ก็จะมีประกายคล้ายทองคุณสมบัติพิเศษของมันคือเมื่อโยนลงในกองไฟมันจะสุกสว่างและติดไฟได้เรียกกันว่า อำพัน  ซึ่งเกิดจากการทับถมของยางไม้เป็นเวลานาน ๆ      อำพันถูกนำมาเป็นเครื่องประดับและหวี  เมื่อนำแท่งอำพันมาถูด้วยขนสัตว์ จะเกิดประกายไฟขึ้นได้ และเมื่อหวีผมด้วยหวีที่ทำจากอำพันก็จะมีเสียงดังอย่างลึกลับ และหวีจะดูดเส้นผม เหมือนว่าภายในอำพันมีแรงลึกลับอย่างหนึ่งซ่อนอยู่
เมื่อก่อนคริสต์ศักราช  600  ปี ทาลีส (Thales) นักวิทยาศาสตร์ชาวกรีกได้ค้นพบไฟฟ้าขึ้น    กล่าวคือ เมื่อเขาได้นำเอาแท่งอำพันถูกับผ้าขนสัตว์ แท่งอำพันจะมีอำนาจดูดสิ่งของต่าง ๆ  ที่เบาได้ เช่น  เส้นผม  เศษกระดาษ เศษผง เป็นต้น  เขาจึงให้ชื่ออำนาจนี้ว่า ไฟฟ้า หรือ อิเล็กตรอน (Electron) ซึ่งมาจากภาษา กรีกว่า อีเล็กตร้า(Elektra)       
ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2143 (ค.ศ. 1600 ) นักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษ ชื่อ ดร.วิลเลี่ยม กิลเบิร์ต (William Gilbert) ได้ทำการทดลอง อย่างเดียวกันโดยนำเอาแท่งแก้วและแท่งยางสนมาถูกับผ้าแพรหรือ   ผ้าขนสัตว์  แล้วนำมาทดลองดูดของเบา ๆจะได้ผลเช่นเดียวกับ  ทาลีส กิลเบิร์ต  จึงให้ชื่อไฟฟ้าที่เกิดขึ้นนี้ว่าอิเล็กตริกซิตี้  (Electricity) 
ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2280 (ค.ศ. 1747)  เบนจามิน แฟรงคลิน(Benjamin  Franklin)  นักวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกันได้ค้นพบไฟฟ้า ในอากาศขึ้น โดยการทดลองนำว่าวซึ่งมีกุญแจผูกติดอยู่กับสายป่านขึ้นในอากาศขณะที่เกิดพายุฝน เขาพบว่าเมื่อเอามือไปใกล้กุญแจ       ก็ปรากฏประกายไฟฟ้ามายังมือของเขา  จากการทดลองนี้ทำให้       เขาค้นพบเกี่ยวกับปรากฏการณ์ ฟ้าแลบ ฟ้าร้อง และฟ้าผ่า ซึ่งเกิดจากประจุไฟฟ้าในอากาศ นับตั้งแต่นั้นมาแฟรงคลินก็สามารถประดิษฐ์สายล่อฟ้าได้เป็นคนแรก  โดยเอาโลหะต่อไว้กับยอดหอคอยที่สูง ๆ แล้วต่อสายลวดลงมายังดิน  ซึ่งเป็นการป้องกันฟ้าผ่าได้   กล่าวคือไฟฟ้าจากอากาศจะไหลเข้าสู่โลหะที่ต่ออยู่กับยอดหอคอยแล้วไหลลงมาตามสายลวดที่ต่อเอาไว้ลงสู่ดินหมดโดยไม่เป็นอันตรายต่อคน หรืออาคารบ้านเรือน
ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2333 (ค.ศ. 1790) วอลตา (Volta) นักวิทยาศาสตร์ชาวอิตาเลียนได้ค้นพบไฟฟ้าที่เกิดจากปฏิกิริยาเคมี โดยนำเอาวัตถุต่างกันสองชนิด เช่น ทองแดงกับสังกะสีจุ่มในน้ำยาเคมี  เช่น  กรดกำมะถัน  หรือกรดซัลฟิวริก  โลหะสองชนิดจะทำปฏิกิริยาทางเคมีกับน้ำยาเคมี        ทำให้เกิดไฟฟ้าขึ้นได้  เรียกการทดลองนี้ว่า วอลเทอิก เซลล์ (Voltaic Cell)  ซึ่งต่อมาภายหลังวิวัฒนาการมาเป็น  เซลล์แห้ง หรือถ่านไฟฉายและเซลล์เปียกหรือแบตเตอรี่

พ.ศ. 2374 (ค.ศ. 1831) นักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษชื่อ ไมเคิลฟาราเดย์ (Michael Faraday) ได้ค้นพบไฟฟ้าที่เกิดจากอำนาจแม่เหล็กโดยนำขดลวดเคลื่อนที่ตัดผ่านสนามแม่เหล็ก  ทำให้เกิดแรงดันไฟฟ้าเหนี่ยวนำขึ้นในขดลวด   ซึ่งต่อมาภายหลังได้ถูกนำมาประดิษฐ์เป็นเครื่องกำเนิดไฟฟ้าขึ้น    
พ.ศ. 2420 – 2430   (ค.ศ.1877-1887)   นักวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกัน ชื่อ โทมัส อัลวา เอดิสัน (Thomas A. Edison) ได้ประดิษฐ์หลอดไฟฟ้า  สำเร็จเป็นคนแรกและยังได้ประดิษฐ์อุปกรณ์ไฟฟ้าอื่น ๆ อีกหลายอย่าง เช่น เครื่องฉายภาพยนตร์  หีบเสียง เครื่องอัดสำเนา  เป็นต้น จนได้รับฉายาว่าเป็น พ่อมดในวงการอุตสาหกรรม  นอกจากนี้ยังมีนักวิทยาศาสตร์อีกหลายท่าน  เช่น  อะเล็กซาน เดอร์  เกรแฮมเบลล์    (Alexander Graham Bell)  ผู้ประดิษฐ์โทรศัพท์ และ มาร์โคนี   (Marconi)   นักวิทยาศาสตร์ ชาวอิตาเลียนเป็นผู้ค้นพบการส่งสัญญาณวิทยุ   เป็นต้น